Het zaadje in mijn hoofd

Het zaadje in mijn hoofd is synchroon gegroeid met de komst van een tweede kindje én de aankoop van een huis met heel veel verbouwwerk. Niet de ideale combo die laatste twee. Manlief die alles zelf deed, en vrouwlief die er op vlak van huishouden en kinderen min of meer alleen voor stond. Dat huishouden kon me meestal gestolen worden. Daar lag ik niet van wakker. Ik deed wat ik kon. Maar de dagen leken lang en toch vloog de tijd voorbij. Ik voelde me als moeder van 2 kleine kinderen soms geïsoleerd. Ik merkte hoe moeilijk het was om met iemand af te spreken én daar zelf ook iets aan te hebben. Maw: tot een echt gesprek komen en er toch zijn voor je kind, maar vooral niet: buggy’s voortdurend uit de weg moeten rollen, kind op stoel moeten houden, verschonen op een tafel en plein public,… Ik miste (en mis nog steeds) een plek met ruimte en aandacht voor kinderen én ouders. Een plek met een gezonde kindvriendelijke menukaart. Een plek met een duurzame en leerrijke speelruimte, waar kinderen op ontdekking kunnen. Een plek waar ik geen instant migraine-aanval krijg omwille van alle drukte en de grote hoeveelheid aan ‘foute’ prikkels. Een plek waar alles aanwezig is om met je jonge kinderen ontspanning te vinden, af te spreken met vrienden, nieuwe mensen te ontmoeten. Want toegegeven: Dat is niet altijd evident in een stad. Je kent amper je buren, laat staan wie er aan het einde van de straat woont. 

Ik merkte ook dat ik niet de enige ben die ontmoeting en verbinding in de buurt als een gemis ervaart en dat veel mensen enthousiast worden wanneer we over Khabaz vertellen. Iemand die niet alleen enthousiast was, maar ook een erg mooie visie had en een grote toegevoegde waarde, kwam op mijn pad. Ijou maakt het verhaal sterker, en nog schoner. Naast het belang van creatief spelen en bewegen, vinden we het vooral belangrijk dat mensen elkaar ontmoeten en in dialoog gaan met elkaar. Er wordt in onze maatschappij erg veel de focus gelegd op de verschillen (cultuur, religie, afkomst, sociale status,…). Hokjes denken. Wij willen focussen op de grote gelijkenis, namelijk de liefde voor je kinderen en gezellig tafelen. We hopen daardoor mensen elkaar echt te laten ontmoeten, respectvol in gesprek te gaan, te leren van elkaar, misschien zelfs net dankzij de verschillen. Daarom gaan we aan het bouwen. Geen huis deze keer. De afwerking kan even wachten. Maar wel: aan onze missie, onze droom.

veel liefs,

Charlotte

1 reactie op “Het zaadje in mijn hoofd”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *